90 χρόνια μετά, γιατί οι Βρετανοί Εβραίοι διαγράφονται από την ηρωική Μάχη της Κέιμπλ Στριτ;

Ήταν η στιγμή που ο βρετανικός φασισμός σταμάτησε στην πορεία του — κυριολεκτικά.
Στις 4 Οκτωβρίου 1936, μεταξύ 100.000 και 300.000 άνθρωποι —Εβραίοι, Ιρλανδοί λιμενεργάτες, συνδικαλιστές, σοσιαλιστές και κομμουνιστές— συγκεντρώθηκαν στο Ιστ Εντ του Λονδίνου, αποφασισμένοι να εμποδίσουν τη Βρετανική Ένωση Φασιστών του Σερ Όσβαλντ Μόσλι να παρελάσει μέσα από την κύρια εβραϊκή γειτονιά της πόλης.
Οδοφράγματα, συμπεριλαμβανομένου ενός λεωφορείου και ενός τραμ, χρησιμοποιήθηκαν για να αποκλείσουν την Κέιμπλ Στριτ. Αυτοσχέδια όπλα —ξύλα, πέτρες, πόδια από καρέκλες, σκουπίδια, σάπια λαχανικά και το περιεχόμενο από δοχεία νυκτός— ετοιμάστηκαν, ενώ παιδιά επιστρατεύτηκαν για να κυλήσουν βόλους κάτω από τις οπλές των αλόγων της αστυνομίας.
Παρά τις επιθέσεις με γκλομπ και τις επίμονες προσπάθειες της αστυνομίας να εκκαθαρίσει τους δρόμους, ο Μόσλι αναγκάστηκε τελικά να αποδεχθεί το αναπόφευκτο και να διατάξει τα 5.000 Μελανοχίτωνά του σε μια ταπεινωτική υποχώρηση. Η αστυνομία τούς συνόδευσε πίσω προς το κεντρικό Λονδίνο.
Ενενήντα χρόνια μετά, ο θρύλος της «Μάχης της Κέιμπλ Στριτ», όπως έμεινε γνωστή, επιβιώνει.
Ωστόσο, η συζήτηση γύρω από το νόημά της συνταράσσεται πλέον από διαμάχες και εντάσεις, με καταγγελίες ότι ο κεντρικός ρόλος των Εβραίων έχει «συστηματικά διαγραφεί» εν μέσω της ανόδου του αριστερού αντισημιτισμού.
Αυτή την εβδομάδα, η επέτειος τιμάται και γιορτάζεται από την εβραϊκή κοινότητα, τα συνδικάτα και αντιφασίστες ακτιβιστές.
Το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων των Βρετανών Εβραίων διοργανώνει το «Cable Street 90: Ένα Φεστιβάλ Εβραϊκού Πολιτισμού, Ιστορίας και Αλληλεγγύης στο Ανατολικό Λονδίνο», το οποίο περιλαμβάνει μουσικές συναυλίες, ομιλίες, καθώς και περιηγήσεις με τα πόδια και με μαύρα ταξί στο Ιστ Εντ.
Το TUC, η συνομοσπονδία των βρετανικών συνδικάτων, φιλοξενεί συνέδριο και δεξίωση στο Congress House, την έδρα του στο κεντρικό Λονδίνο, για να «εξερευνήσει την ιστορική σημασία της Κέιμπλ Στριτ και να συζητήσει πώς τα διδάγματα από αυτό το γεγονός-ορόσημο παραμένουν επίκαιρα στην αντιμετώπιση της ακροδεξιάς σήμερα».
Σε τοπικό επίπεδο, το «Μαζί στην Κέιμπλ Στριτ», μια συμμαχία τοπικών οργανώσεων, θρησκευτικών ομάδων και συνδικάτων, πραγματοποιεί μια σειρά πολιτιστικών εκδηλώσεων και συζητήσεων για τον εορτασμό της επετείου.
Και πριν από τη διακοπή των εργασιών της στα μέσα Σεπτεμβρίου, η Βουλή των Κοινοτήτων πραγματοποίησε ειδική συζήτηση στην οποία η υπουργός Κοινοτήτων Φλόρενς Εσαλόμι χαρακτήρισε τη Μάχη της Κέιμπλ Στριτ «καθοριστική στιγμή στην ιστορία της πόλης» και εξήρε τον κεντρικό ρόλο της εβραϊκής κοινότητας.
«Η 4η Οκτωβρίου 1936 δεν ήταν απλώς μια σημαντική στιγμή στην ιστορία του Λονδίνου· ήταν κομβική στην ιστορία των Βρετανών Εβραίων. Οι εβραϊκές κοινότητες ήταν εκείνες που στοχοποιούσε ο Μόσλι, και ήταν οι εβραϊκές κοινότητες που ηγήθηκαν της αντίδρασης και έχτισαν τα οδοφράγματα ενάντια στους φασίστες, φτιαγμένα με ό,τι μπορούσαν να βρουν από τους γύρω δρόμους και τις αποθήκες οικοδομικών υλικών», δήλωσε η Εσαλόμι στους βουλευτές. «Στα πολλά χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, η εβραϊκή κοινότητα βρίσκεται στην καρδιά του πολιτισμού, της ταυτότητας και των μεγάλων επιτευγμάτων του Λονδίνου».
Ωστόσο, όπως αναγνώρισε η Εσαλόμι, οι φετινοί εορτασμοί λαμβάνουν χώρα με φόντο τη ζοφερή πραγματικότητα μιας κατακόρυφης αύξησης του αριθμού των αντισημιτικών περιστατικών στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου 2023 και τη συνακόλουθη σύγκρουση στη Γάζα. Τα τελευταία στοιχεία που δημοσίευσε το Community Security Trust (CST), το οποίο παρακολουθεί τον αντισημιτισμό και συμβάλλει στην προστασία των εβραϊκών ιδρυμάτων και χώρων, έδειξαν 1.926 αντισημιτικά περιστατικά σε ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο κατά το πρώτο εξάμηνο του 2026, τον δεύτερο υψηλότερο συνολικό αριθμό που έχει αναφερθεί ποτέ στο CST κατά τους πρώτους έξι μήνες οποιουδήποτε έτους.
Αυτό το υπόβαθρο, εκτιμούν οι ειδικοί, έχει εντείνει το ενδιαφέρον γύρω από τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στο Ιστ Εντ πριν από εννέα δεκαετίες.
«Η εβραϊκή κοινότητα ενδιαφέρεται περισσότερο για τον εορτασμό της Κέιμπλ Στριτ τα τελευταία χρόνια, πιθανώς ως απάντηση στον αυξανόμενο αντισημιτισμό, τόσο κατά την περίοδο του Κόρμπιν όσο και πιο έντονα μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου», δηλώνει ο Ντέιβ Ριτς, διευθυντής πολιτικής στο CST, αναφερόμενος στον σκληροπυρηνικό αριστερό πρώην ηγέτη του Εργατικού Κόμματος, Τζέρεμι Κόρμπιν. «Αντανακλά μια εκ νέου ανακάλυψη της ακτιβιστικής παράδοσης της εβραϊκής αυτοάμυνας, με την Κέιμπλ Στριτ ως τη θεμελιώδη στιγμή σε αυτή την ιστορία».
Καθώς το Εργατικό Κόμμα κλυδωνιζόταν από καταγγελίες για αντισημιτισμό υπό την ηγεσία του, ο Κόρμπιν επικαλούνταν συχνά την προσωπική του σύνδεση με τα γεγονότα στο Ιστ Εντ πριν από οκτώ δεκαετίες προκειμένου να αποκρούσει την κριτική.
Το 2016, ο τότε ηγέτης των Εργατικών εκφώνησε μια ασυνήθιστα προσωπική και συναισθηματική ομιλία στην κεντρική αναμνηστική εκδήλωση για την 80ή επέτειο της Κέιμπλ Στριτ. Μιλώντας για τη «βαθιά προσωπική σημασία» που είχε η αναμέτρηση για τον ίδιο, ο Κόρμπιν δήλωσε: «Μια γυναίκα στεκόταν εκεί μαζί με πολλούς άλλους και μου τα είπε όλα γι’ αυτό. Αυτή η γυναίκα ήταν η μητέρα μου. Στεκόταν εδώ μαζί με τόσους άλλους επειδή ήθελε να ζήσει σε έναν κόσμο, όπως όλοι μας, απαλλαγμένο από την ξενοφοβία και απαλλαγμένο από το μίσος. Εκείνοι που στάθηκαν εδώ το 1936 προσέφεραν τεράστια υπηρεσία».
Οι επικριτές του Κόρμπιν, ωστόσο, τον κατηγόρησαν ότι τυλίχτηκε «με τη σημαία της Κέιμπλ Στριτ» και επιχείρησε να χρησιμοποιήσει την παρουσία της μητέρας του ως «ηθική πανοπλία».
Στις δικές του παρατηρήσεις κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής συζήτησης για την Κέιμπλ Στριτ τον περασμένο μήνα, ο Κόρμπιν επέλεξε να μην αναφερθεί καθόλου στην εβραϊκή κοινότητα.
«Πρέπει να θυμόμαστε ότι το 1936 ολόκληρο το κατεστημένο έλεγε στους ανθρώπους του Ιστ Εντ: “Σκάστε, μην κάνετε τίποτα γι’ αυτό και αφήστε τους να παρελάσουν”», δήλωσε στη Βουλή ο Κόρμπιν, νυν ηγέτης του ακροαριστερού Your Party. «Ο λαός αρνήθηκε να τους αφήσει να παρελάσουν – ήταν η μεγαλύτερη ήττα που υπέστησαν ποτέ ο Μόσλι και οι φασίστες στη Βρετανία – και πρέπει να τους ευχαριστήσουμε για τη γενναιότητά τους».
Ο Κόρμπιν δεν είναι ο μόνος που επιλέγει να αγνοήσει τόσο τον καθοριστικό ρόλο της εβραϊκής κοινότητας όσο και το ζήτημα του αντισημιτισμού, που αποτελούσε το σήμα κατατεθέν της πολιτικής του Μόσλι.
Τον Ιανουάριο, το BBC αντιμετώπισε επικρίσεις όταν ένα ρεπορτάζ στο BBC London, με επίκεντρο ένα νέο μιούζικαλ για την Κέιμπλ Στριτ, παρέλειψε να αναφερθεί στους Εβραίους, μιλώντας αντ’ αυτού αόριστα για μια «κοινότητα υπό πολιορκία κατά τη διάρκεια ορισμένων ταραχωδών και βίαιων ημερών στο πρόσφατο παρελθόν του Λονδίνου» και για τον ρόλο «των Ιρλανδών και των λιμενεργατών».
Μέρες αργότερα, το BBC αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη αφού ορισμένα από τα ρεπορτάζ του για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος δεν ανέφεραν τη δολοφονία των Εβραίων. Οι δύο αυτές αντιπαραθέσεις οδήγησαν την πρώην ειδική απεσταλμένη των ΗΠΑ για τον αντισημιτισμό, καθηγήτρια Ντέμπορα Λίπσταντ, να αναρτήσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Αυτό δεν είναι λάθος, αλλά ένα μοτίβο που τελειοποιεί το BBC @BBCNews Κάντε τους Εβραίους αόρατους: Ολοκαύτωμα χωρίς Εβραίους, επιθέσεις των Μελανοχιτώνων του Μόσλι χωρίς Εβραίους».
Το Unite, το μεγαλύτερο συνδικάτο της Βρετανίας, προκάλεσε παρόμοια διαμάχη τον Ιούνιο, όταν σύμφωνα με πληροφορίες σχεδίαζε να πραγματοποιήσει εκδήλωση για την επέτειο της Κέιμπλ Στριτ το Σάββατο (Σαμπάτ) και δημοσίευσε μια ιστοσελίδα στην οποία δεν γινόταν καμία αναφορά στην εβραϊκή κοινότητα. Η σελίδα ανέφερε ότι η Βρετανική Ένωση Φασιστών ηττήθηκε από μια «ισχυρή, οργανωμένη εργατική τάξη που γνώριζε ότι η πολιτική του μίσους και του διχασμού δεν προσφέρει λύσεις. Συγκεντρώνουμε συνδικαλιστές, ιστορικούς, μουσικούς, καλλιτέχνες και συγγραφείς για να κάνουμε αυτή τη γιορτή μια εκδήλωση υπερηφάνειας της εργατικής τάξης».
Το συνδικάτο αργότερα τροποποίησε την ιστοσελίδα του ώστε να αναφέρει τον ρόλο των Εβραίων και η εκδήλωση μεταφέρθηκε ώστε να μην πέσει ημέρα Σάββατο.
Από την πλευρά της, η εβραϊκή κοινότητα παρακολουθεί εμβρόντητη τη διαγραφή της από το θρυλικό αυτό έπος.
«Η Κέιμπλ Στριτ αποτελούσε κάποτε σημείο υπερηφάνειας για τους Βρετανούς Εβραίους», υποστηρίζει ο Άλεξ Χερν, συνδιευθυντής της οργάνωσης Labour Against Antisemitism. «Ήμασταν ισχυρότεροι μαζί, και η αριστερά ήταν οι φυσικοί μας σύμμαχοι. Όπως η Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, έτσι και η Μάχη της Κέιμπλ Στριτ έχει επαναπροσδιοριστεί τον τελευταίο καιρό ώστε να διαγράφονται συστηματικά οι Εβραίοι. Στην καλύτερη περίπτωση, είμαστε ο βοηθητικός ρόλος στην ιστορία σωτηρίας κάποιου άλλου».
Αυτός είναι ο λόγος, πιστεύει ο Χερν, για τον οποίο η αναγνωρισμένη θεατρική παράσταση «Ο Έμπορος της Βενετίας 1936» της Εβραίας ηθοποιού Τρέισι-Αν Όμπερμαν είναι «τόσο ευπρόσδεκτη». Η παραγωγή, η οποία έχει ανέβει επανειλημμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο, μεταφέρει το έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ από τη Βενετία του 16ου αιώνα στο Λονδίνο της δεκαετίας του 1930 και, στην πορεία, τοποθετεί τους Εβραίους και πάλι στο επίκεντρο της ιστορίας της Κέιμπλ Στριτ.
«Ο Έμπορος της Βενετίας 1936», πιστεύει ο Χερν, θα πρέπει να λειτουργήσει ως πρότυπο για το πώς οι Εβραίοι θυμούνται την Κέιμπλ Στριτ.
«Κανείς δεν σου παραδίδει πίσω τη δική σου ιστορία», επισημαίνει. «Θα πρέπει να διεκδικούμε την Κέιμπλ Στριτ με δυνατή φωνή, κάθε Οκτώβριο, ως μια εβραϊκή ιστορία που περιλαμβάνει συμμάχους, αντί να περιμένουμε να δούμε αν θα λάβουμε κάποια αναφορά. Αντιφασισμός που απαιτεί την απουσία των Εβραίων από την ιστορία δεν είναι αντιφασισμός».
Όμως δεν είναι μόνο οι αναθεωρητικές ιστορίες της Κέιμπλ Στριτ που διαγράφουν την παρουσία τους αυτό που φοβούνται ορισμένοι Εβραίοι.
Ο Χερν σημειώνει ότι, σε συγκέντρωση κατά της ακροδεξιάς στο Ιστ Εντ τον περασμένο Οκτώβριο, οι ομιλητές επικαλέστηκαν τη μνήμη της μάχης ενώ μασκοφόροι νεαροί, ντυμένοι και οι ίδιοι στα μαύρα, φώναζαν «σιωνιστικά αποβράσματα έξω από τους δρόμους μας» και «δεν θέλουμε σιωνιστές εδώ». Ο Χερν, ο οποίος είχε συγγενείς στην Κέιμπλ Στριτ, χαρακτηρίζει το συμβάν «μια γκροτέσκα παρωδία».
Οι εντάσεις σχετικά με τον τρόπο εορτασμού της Κέιμπλ Στριτ αντικατοπτρίζουν το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ των Βρετανών Εβραίων και της βρετανικής αριστεράς, της οποίας πολλοί υπήρξαν κάποτε πιστοί υποστηρικτές.
«Η Κέιμπλ Στριτ αντανακλούσε μια περίοδο κατά την οποία Εβραίοι, κομμουνιστές και σιωνιστές στάθηκαν μαζί για να αντιμετωπίσουν τον φασιστικό αντισημιτισμό. Αυτό δεν θεωρούνταν αντιφατικό εκείνη την εποχή: Πράγματι, υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που ήταν ταυτόχρονα Εβραίοι, κομμουνιστές και σιωνιστές στις αντιλήψεις τους», υποστηρίζει ο Ριτς, συγγραφέας του νεοεκδοθέντος βιβλίου «From Be’eri to Bondi: Global Antisemitism after October 7».
«Η σύγκριση αυτού με τη σημερινή κατάσταση υπογραμμίζει μόνο πόσα έχουν αλλάξει», συνεχίζει. «Τώρα η άκρα αριστερά δείχνει ελάχιστο ενδιαφέρον για την προστασία των Εβραίων από τον δολοφονικό αντισημιτισμό που είδαμε στο Μάντσεστερ και στο Γκόλντερς Γκριν τον περασμένο χρόνο. Αντίθετα, σοσιαλιστές και ισλαμιστές ενώνονται σε πορείες γεμάτες αντισημιτικές ύβρεις, τροφοδοτούμενες από έναν φαύλο χλευασμό για τον σιωνισμό».
Επιπλέον, όπως επισημαίνει ο Ριτς, ενώ στην Κέιμπλ Στριτ σημειώθηκαν συγκρούσεις Εβραίων διαδηλωτών με την αστυνομία, σήμερα «η αστυνομία διαθέτει αυξανόμενους πόρους για την προστασία των Βρετανών Εβραίων από το βίαιο μίσος που παράγει αυτή η εξτρεμιστική πολιτική».
Η οργή και η ανησυχία που αισθάνονται πολλοί Βρετανοί Εβραίοι για τον τρόπο με τον οποίο έχει αυξηθεί ο αντισημιτισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο —καθώς και η πεποίθηση ότι μεγάλο μέρος της αριστεράς δεν είναι διατεθειμένο να τον αντιμετωπίσει— έχει επίσης προκαλέσει αποφασιστικό προβληματισμό σχετικά με την αντίδραση της κοινότητας.
Η Κλαούντια Μεντόζα, διευθύνουσα σύμβουλος του Jewish Leadership Council, πιστεύει ότι «το διαχρονικό μήνυμα της Κέιμπλ Στριτ είναι ότι η εβραϊκή κοινότητα πρέπει να είναι αρκετά ισχυρή ώστε να υπερασπίζεται τον εαυτό της».
«Πριν από ενενήντα χρόνια, οι Βρετανοί Εβραίοι στάθηκαν στο πλευρό άλλων για να εμποδίσουν τους φασίστες να παρελάσουν μέσα από το εβραϊκό Ιστ Εντ», υποστηρίζει. «Σήμερα, πολλές από τις πορείες που αμαυρώνονται από αντισημιτικά συνθήματα, πλακάτ και συμπεριφορές οργανώνονται από μια ανίερη συμμαχία εξτρεμιστών, με την άκρα αριστερά να διαδραματίζει εξέχοντα ρόλο».
«Το δίδαγμα δεν ήταν ποτέ ότι η αριστερά θα μας υπερασπιζόταν», συμφωνεί ο Χερν. «Το 1936 οι Εβραίοι οργανώθηκαν και άλλοι ήρθαν να σταθούν στο πλευρό μας. Χτίζουμε τις δικές μας άμυνες και κρίνουμε τους συμμάχους από το αν εμφανίζονται, όχι από το πώς αυτοαποκαλούνται. Παρακολουθήσαμε τους ιστορικούς μας συμμάχους να εξαφανίζονται ή ακόμη και να εντάσσονται στην άλλη πλευρά, επιτιθέμενοι σε εμάς και συμμετέχοντας σε εχθρικές πορείες στις περιοχές μας».
Η απόσταση μεταξύ των συνασπισμών που σφυρηλατήθηκαν στην Κέιμπλ Στριτ και του σημερινού πολιτικού τοπίου είναι διδακτική, πιστεύει ο Ριτς.
«Οι πολιτικές συμμαχίες μπορεί να είναι χρήσιμες, αλλά δεν είναι ποτέ μόνιμες και μπορούν να αλλάξουν γρήγορα εάν αλλάξουν οι συνθήκες», υποστηρίζει. «Τελικά, οι Εβραίοι πρέπει πάντα να διατηρούν την ικανότητα να υπερασπίζονται τα δικά τους συμφέροντα και τη δική τους ασφάλεια».
Άλλοι ακαδημαϊκοί εμπειρογνώμονες τονίζουν τη συνεχιζόμενη σημασία της Κέιμπλ Στριτ στην αντιμετώπιση της απειλής που θέτει η ακροδεξιά. Επισημαίνουν τόσο την άνοδο του λαϊκιστικού δεξιού κόμματος Reform UK όσο και τις διαδηλώσεις κατά των μεταναστών υπό την καθοδήγηση ακροδεξιών ταραχοποιών, τις οποίες έχει βιώσει η Βρετανία τα τελευταία δύο χρόνια.
Η καθηγήτρια Νάντια Βάλμαν του Πανεπιστημίου Queen Mary του Λονδίνου εκτιμά ότι οι δημογραφικές και κοινωνικοοικονομικές αλλαγές μεταξύ των Βρετανών Εβραίων στα χρόνια μετά το 1945 σήμαιναν ότι η Κέιμπλ Στριτ «δεν κατείχε εξέχουσα θέση στη βρετανοεβραϊκή κοινοτική μνήμη».
«Ο κόσμος της εργατικής τάξης στον οποίο ανήκε η Κέιμπλ Στριτ αποτελούσε μέρος του παρελθόντος που οι Εβραίοι άφησαν πίσω τους όταν η πλειοψηφία απομακρύνθηκε από το Ιστ Εντ τις μεταπολεμικές δεκαετίες», σημειώνει.
Στο γύρισμα του αιώνα, συμφωνεί ο καθηγητής Τόνι Κούσνερ του Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον, «η μνήμη ήταν σε μεγάλο βαθμό προνόμιο της αριστεράς, των ριζοσπαστών Εβραίων και του αντιφασιστικού κινήματος γενικότερα».
Παρ’ όλα αυτά, οι μικροί αριθμοί Εβραίων που παρέμειναν στο Ιστ Εντ συνέχισαν την παράδοση των αντιφασιστικών διαδηλώσεων όταν ακροδεξιές ομάδες απείλησαν Βεγγαλέζους μετανάστες στο Ανατολικό Λονδίνο σε διάφορες χρονικές στιγμές κατά τις δεκαετίες του 1970, του 1980 και του 1990.
«Γι’ αυτούς», υποστηρίζει η Βάλμαν, «το δίδαγμα της Μάχης της Κέιμπλ Στριτ ήταν η σημασία της αλληλεγγύης, όπως αυτή η αλληλεγγύη είχε εκδηλωθεί απέναντι στους Εβραίους από άλλους κατοίκους του Ιστ Εντ το 1936».
Αυτό το μάθημα εμπεδώνεται ξανά από μια νέα γενιά αντιφασιστών ακτιβιστών, στην οποία οι Εβραίοι συνεχίζουν να διαδραματίζουν ηγετικούς ρόλους.
Όπως υποστηρίζει ο Κούσνερ, η «ευρεία συμμαχία υπέρ των προσφύγων» που αναπτύχθηκε ως απάντηση στις διαδηλώσεις κατά των μεταναστών στο Ηνωμένο Βασίλειο έχει υιοθετήσει το σύνθημα «Κάθε δρόμος είναι μια Κέιμπλ Στριτ».
Το καλοκαίρι του 2024, σημειώνει η Βάλμαν, πολλοί Εβραίοι συμμετείχαν στις μεγάλες διαδηλώσεις ενάντια σε ακροδεξιούς ακτιβιστές που απειλούσαν ξενοδοχεία όπου διέμεναν αιτούντες άσυλο σε διάφορες βρετανικές πόλεις.
«Εκείνο το καλοκαίρι, η Μάχη της Κέιμπλ Στριτ αναφερόταν συχνά ως έμπνευση για να ενωθούν οι κοινότητες πέρα από διαφορές θρησκείας ή πολιτισμού και να επιμείνουν ότι οι γειτονιές τους ήταν φιλόξενες για τους νεοφερμένους», λέει. «Για τους νεότερους Εβραίους σήμερα, αυτό το μάθημα αλληλεγγύης τούς συνδέει με τη γενιά των παππούδων τους».
Ο Κούσνερ λέει ότι ο ίδιος αντλεί προσωπικά έμπνευση από την Κέιμπλ Στριτ και το μήνυμα αλληλεγγύης της στη δική του δράση ενάντια στην ακροδεξιά.
«Εξακολουθώ να ελπίζω ότι υπάρχει σεβασμός στο γεγονός ότι, παρά όλη τη μυθολογία, υπήρξε αλληλεπίδραση Εβραίων και μη Εβραίων για την απόκρουση των φασιστών και ότι στην καρδιά αυτού βρισκόταν η οργάνωση από την αριστερά», υποστηρίζει. «Αυτό ήταν περίπλοκο τότε και παραμένει έτσι και σήμερα».
Όμως, καταλήγει ο Κούσνερ, «όταν συμμετέχω στην υπεράσπιση των αιτούντων άσυλο στο Σαουθάμπτον, νιώθω περηφάνια που η μνήμη της Κέιμπλ Στριτ χρησιμοποιείται για να δείξει έναν διαφορετικό δρόμο προς τα εμπρός απέναντι στον απεχθή ρατσισμό που διαιωνίζουν οι διάφορες ακροδεξιές ομάδες, από τις οποίες το Reform UK και η παραδοσιακή δεξιά ελάχιστα έχουν αποστασιοποιηθεί. Τότε, όπως και τώρα, βλέπουν τα προβλήματα στις ομάδες μεταναστευτικής καταγωγής και όχι στον ίδιο τον ρατσισμό».

πηγή:Times of Israel