Μαγευτική Ικαρία: τόπος εντυπωσιακών αντιθέσεων

Η Ικαρία, με πρωτεύουσα τον Άγιο Κήρυκο, είναι νησί του ανατολικού Αιγαίου, σε μικρή απόσταση από τη Σάμο. Πρόκειται για ένα ορεινό νησί (το νησί διασχίζει η οροσειρά του Αθέρα), του οποίου το κλίμα χαρακτηρίζεται ως μεσογειακό νησιωτικό, με ήπιους χειμώνες και δροσερά καλοκαίρια.

Η Ικαρία, που πήρε το όνομά της από τον Ίκαρο, γιο του Δαίδαλου, που πνίγηκε στη θάλασσά της, είναι ένας τόπος εντυπωσιακών αντιθέσεων. Οι ιαματικές πηγές, τα τρεχούμενα νερά, η αντίθεση οργιώδους βλάστησης και γυμνών βράχων, οι καταπληκτικές παραλίες, που γοητεύουν τους επισκέπτες, είναι καλές αφορμές για ένα ταξίδι στο νησί. Τέλος, οι ευκαιρίες για διασκέδαση δεν λείπουν, με τα μπαρ και τα κέντρα με ζωντανή μουσική στην πρωτεύουσα να κλέβουν τις εντυπώσεις.

Σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση, ο Ίκαρος, ο γιος του Δαίδαλου, με τον οποίο δραπέτευσε από το Λαβύρινθο του βασιλιά Μίνωα, πνίγηκε στα νερά της Ικαρίας, με αποτέλεσμα το νησί και το πέλαγος να πάρουν από αυτόν το όνομά τους.

Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι η Ικαρία κατοικείται από τη νεολιθική εποχή, πιθανότατα από τους Πελασγούς. Το 750 π.Χ., Ίωνες άποικοι από τη Μίλητο καταφτάνουν στο νησί και ιδρύουν την αρχαία Οινόη (την περιοχή που σήμερα αποκαλείται Κάμπος), η οποία αποτέλεσε μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας. Τον 6ο αιώνα π.Χ., η Ικαρία συνενώνεται με τη Σάμο του Πολυκράτη. Εκείνη την εποχή, κατασκευάζεται ο ναός της Ταυροπόλου Αρτέμιδος στο Να, στη βόρεια ακτή του νησιού. Τον 6ο και 5ο αιώνα π.Χ., το νησί βρίσκεται σε μια από τις ακμαιότερες φάσεις της ιστορίας του, με τον πληθυσμό να ανέρχεται σε περίπου 13.000 κατοίκους.

Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, που χώρισε την αρχαία Ελλάδα σε δύο στρατόπεδα, η Ικαρία βρίσκεται στο πλευρό των Αθηναίων και, μετά τη λήξη του, μπαίνει σε περίοδο παρακμής, αν και παραμένει στην Αθηναϊκή Συμμαχία μέχρι τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μετά το θάνατό του Μακεδόνα στρατηλάτη, περιέρχεται στην κυριαρχία του πτολεμαϊκού κράτους της Αιγύπτου.

Οι Ρωμαίοι κατακτούν το νησί το 133 π.Χ. και διατηρούν την κυριαρχία τους μέχρι τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, οπότε και οι πειρατές αποκτούν τον έλεγχο του Αιγαίου. Οι Ρωμαίοι επιστρέφουν το 29 μ.Χ.

Η Ικαρία ακμάζει και πάλι κατά τη βυζαντινή περίοδο. Η Δολίχη (μετονομασία της αρχαίας Οινόης) μετατρέπεται και πάλι, έπειτα από αιώνες, σε διοικητικό και οικονομικό κέντρο και ο πληθυσμός του νησιού αγγίζει τους 70.000 κατοίκους.

Στα τέλη του 13ου αιώνα, οι πειρατές εμφανίζονται ξανά στο προσκήνιο, ενώ, το 14ο αιώνα, η Ικαρία περνά στη γενοβέζικη αυτοκρατορία που εξαπλώνεται στο Αιγαίο. Οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννη, με βάση τους τη Ρόδο, ασκούν την εξουσία στο νησί, μέχρι το 1521 που η οθωμανική αυτοκρατορία το ενσωματώνει στις κτήσεις της.

Κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, η Ικαρία αποτελεί ένα από τα φτωχότερα νησιά του Αιγαίου (αν όχι το φτωχότερο), αναγκάζοντας τους Οθωμανούς να επιβάλλουν ένα ιδιαίτερα χαλαρό καθεστώς διοίκησης. Αν και το 1827 η Ικαρία επιχειρεί -και καταφέρνει προσωρινά να αποσπαστεί από το οθωμανικό κράτος, η οριστική απελευθέρωση έρχεται το Νοέμβριο του 1912.

Τις τελευταίες δεκαετίες, η Ικαρία έχει αναπτυχθεί σε σημαντικό βαθμό και η οικονομία της βασίζεται, πλέον, κυρίως στον τουρισμό και στην παραγωγή του περίφημου ικαριώτικου μπρούσκου (δυνατό κόκκινο κρασί).