Μπορεί να κάνει πασαρέλα ο Gucci τον Παρθενώνα;

Της Μαρίας Σιαφάκα

Ο οίκος Gucci δεν είναι μια απλή ιστορία που μπορείς να την κλείσεις σε μια πρόταση, αν και το βιβλίο της Sara G. Forden το είχε μάλλον καταφέρει με τον τίτλο «Ο οίκος Gucci: Μια ιστορία Φόνου, Τρέλας, Λάμψης και Απληστίας» (λίγοι θα θυμούνται τη δολοφονία του Maurizio Gucci, εγγονού του ιδρυτή, από τη σύζυγό του το ΄95 στο Μιλάνο).

Ωστόσο οι ενδοοικογενειακές ίντριγκες, οι διενέξεις και οι ξυλοδαρμοί στους «Βοργίες της Μόδας», ίσως πρόσθεσαν ακόμη κάτι στο μύθο του μεγάλου αυτού οίκου.

Ενός οίκου που φλέρταρε με την καταστροφή για να απογειωθεί από τον χαρισματικό καλλιτεχνικό του διευθυντή Tom Ford, ο οποίος όμως και τον εγκατέλειψε για να χτίσει το δικό του προσωπικό μύθο. Σήμερα με νέα ιδιοκτησία ο οίκος Gucci και με νέο καλλιτεχνικό διευθυντή τον ταλαντούχο Alessandro Michele ξαναμπαίνει στην πρώτη γραμμή. Ομολογουμένως σε δύσκολες εποχές, αφού και η βιομηχανία της μόδας δεν έχει μείνει αλώβητη από την κρίση.

Μετά το Αββαείο του Ουέστμινστερ στο Λονδίνο όπου ο οίκος Gucci παρουσίασε την περσινή του κολεξιόν ήρθε και η σειρά του… Παρθενώνα. Για να πούμε την αλήθεια ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής αντλεί πολλές από τις εμπνεύσεις του από την αρχαία Ελλάδα, όπως κάποτε ο Gianni Versace χρησιμοποίησε ως έμβλημα τη Μέδουσα της ελληνικής μυθολογίας. Μάλιστα, στις διάσημες και ως «αντικείμενα φετίχ» τσάντες του οίκου, έχει δώσει ονόματα (ναι και οι τσάντες έχουν ονόματα για όσους δεν το γνωρίζουν) με ελληνικές αναφορές, όπως Dionysus (που κάνει θραύση μεταξύ των fashionistas) και Nymphaea. Ομολογουμένως τα αποτελέσματα είναι αξιόλογα από καλλιτεχνικής και εμπορικής σκοπιάς και οπωσδήποτε καλύτερα από εκείνο το χοντροκομμένο «σακκάκι ΕΥΤΕΡΠΗ» του άλλου εμβληματικού οίκου της Ιταλίας, Dolce&Gabbana που παρουσίασε η Μαντόνα.

Η Ελλάδα πουλάει!

Ας συμφωνήσουμε σε κάτι. Ότι η υψηλή ραπτική είναι τέχνη και, όταν ο καλλιτέχνης είναι ταλαντούχος, πολλές δημιουργίες του μπορούν να γράψουν τη δική τους ιστορία και να βρεθούν σε μουσεία.

Ας μην ξεχνάμε όμως, ότι η μόδα είναι και μια βιομηχανία που ενδιαφέρεται πρωτίστως να γεμίσει τα ταμεία της. Έτσι γίνεται αντιληπτό ότι το ερώτημά μας αποκτά ένα άλλο ενδιαφέρον. Μπορεί ο Παρθενώνας να γίνει πασαρέλα; Αφού κάποτε είδαμε εκεί ως και… γυμνές χορεύτριες!

Ανασύρω από τη μνήμη μου τις συγκλονιστικές φωτογραφίες της Nelly, όπου στα τέλη της δεκαετίας του ’30 αποθανάτισε τη ρωσίδα Mona Paeva να χορεύει καλυμμένη μόνο με ένα διάφανο πέπλο στον Ιερό Βράχο. Φωτογραφίες που και σήμερα κόβουν την ανάσα. Εξοργιστικά βέβηλες όσο και αποθεωτικά συναρπαστικές. Η ειδοποιός διαφορά βέβαια, αν αυτό δικαιολογεί κάτι, είναι τεράστια, αφού οι φωτογραφίες ούτε προπαγάνδισαν ούτε διαφήμισαν κάποιο προϊόν, αλλά είχαν και έχουν σημασία ως έργα υψηλής αισθητικής.

Σήμερα με αφορμή το αίτημα του οίκου Gucci να μετατρέψει σε πασαρέλα τον Παρθενώνα η συζήτηση γύρω από το θέμα ξαναρχίζει με τους μεν να υποστηρίζουν (και δικαίως) ότι η όλη υπόθεση είναι και μεγάλη διαφήμιση για την Ελλάδα (και πράγματι είναι) και άρα τουρισμός και χρήματα (δίκιο έχουν) και τους δε να υποστηρίζουν ότι ο Παρθενώνας δεν χρειάζεται διαφήμιση (που είναι επίσης αλήθεια) και ότι είναι το εμβληματικό σύμβολο του δυτικού πολιτισμού και της δημοκρατίας (και άρα πείτε στον Gucci χαιρετίσματα).

Όμως, πριν πούμε τι είναι ο Παρθενώνας, ας πούμε τί δεν είναι. Δεν είναι το Αββαείο του Ουέστμινστερ (με όλο τον σεβασμό), δεν είναι το Κολοσσαίο (παρά την τιτάνια ιστορία του), δεν είναι φυσικά, καμία αρένα για ταυρομαχίες (παρά τον υψηλό συμβολισμό τους) και φυσικά, δεν είναι ούτε κάποια βίλα στην Τοσκάνη, ούτε κανένας trendy βιομηχανικός χώρος στο Μιλάνο, όπου συνήθως επιλέγουν οι μεγάλοι οίκοι να κάνουν τις επιδείξεις μόδας τους.

Ο Παρθενώνας είναι πέρα και πάνω απ’ όλα, ιδέα. Η δημοκρατία, η ελευθερία, ο άνθρωπος, όλα ξεκινούν και τελειώνουν σε αυτές τις απότομες πλαγιές αυτού του βράχου.

Και είναι όλα όσα έχει σήμερα να προσφέρει ο δυτικός πολιτισμός, όλα τα πλούτη και η περιουσία του και τίποτα από όλα αυτά δεν είναι προς πώληση.

Και παρόλο που πράγματι η έμπνευση του οίκου Gucci για τον Παρθενώνα μοιάζει εξαίσια ελκυστική και πολύ κολακευτική, ωστόσο την ίδια στιγμή μοιάζει και αφόρητα αποκρουστική.

Γιατί σε συμβολικό επίπεδο, όσο υψηλή και αν είναι η ραπτική δεν μπορεί να ανέβει ως την Ακρόπολη.

Στο βράχο της Δημοκρατίας δε θα ταίριαζε ποτέ να πουλάει τσάντες, παπούτσια, κουμπιά και κουβαρίστρες. Αυτά μπορεί να τα βρει κανείς σε κάθε πολυκατάστημα. Ας κρατήσουμε για μας αμόλυντη την ιερότητα των Ιδεών μας!

Υ.Γ.: H απάντηση του ΚΑΣ στην πρόταση του οίκου Gucci είναι αρνητική όπως και αναμενόταν.

Η HellenicMail - Ειδική Έκδοση σε pdf

Η HellenicMail - Ειδική Έκδοση σε pdf

sardis rent a car banner

e-iatros

Στην Κέρκυρα η Δούκισσα της Κορνουάλης

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

  

 

 

 

Ξεκινά το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     

«Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης ο πλανήτης»

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

      

 

   

Ένας επαναστάτης με γραβάτα